KGMN

بدون شرح

Cynthia — Fri, 07 Oct 2011 21:38:43 +0000

…‌آن‌گاه فریاد کسانی که در دور و بر او هستند یاس‌آمیزتر می‌شود و به جنجالی گوش‌خراش و خروشی ناهنجار و نعره‌ای هذیان‌آلود بدل می‌گردد: «دوچه! دوچه! دوچه! دوچه!» تمام جمعیت، حتی کسانی که به رادیو نزدیک‌اند، حتی نظامیان و تفنگداران و سایر نمایندگان دستگاه دولتی فریاد برمی‌دارند، زیرا اکنون همه اطمینان یافته‌اند که نمی‌توانند حتی یک کلمه از نطقی را که از رم پخش می‌شود بگیرند. فریاد دوچه! دوچه! به توالی و به‌آهنگی که از بم به زیر و از زیر به بم می‌رود مرتبا هوا را می‌کوبد و به استغاثه‌ی گروهی توبه‌کار شبیه‌است که از قدرتی ازلی و مافوق بشر طلب عفو و بخشایش کنند. این کلمه‌ی مطنطن که از این پس از هر معنای معمول و معقولی عاری‌است هم‌چون عزیمه‌ای اسرارآمیز که برای دفع اجنه ادا شود بر زبان‌ها جاری می‌شود و در فضا با‌ آهنگ مذهبی ناقوس‌ها در هم‌ می‌آمیزد. دن پائولو در پشت پنجره‌ی خود بر جا خشک شده‌است و با اضطراب و تشویش تماشا می‌کند. و اکنون ترسی را به‌ یاد ‌‌می‌آورد که یک روز به هنگام جوانی در موقعی که ناظر یک آزمایش هیپنوتیزم دسته‌جمعی بود بر او مستولی شده‌بود، وحشتی را به خاطر می‌آورد که همیشه در برابر نیروهای جسمانی بدوی و غیرعقلایی مستتر در وجود افراد و در توده بر او عارض شده است. چگونه می‌توان با بیچارگانی که تحت‌تاثیر یک جادوگر “هیپنوتیزور” قرار گرفته‌اند با دلیل و برهان صحبت کرد.

کسانی که نزدیک دستگاه هستند علامت می‌دهند که نطق به ‌پایان ‌رسیده‌است.

زابالیونه فریاد برمی‌دارد که: «جنگ اعلام شده‌است!» و وانمود می‌کند که می‌خواهد رشته‌ی سخن را به دست بگیرد، لیکن صدای رعدآسای او در غریو موزون جمعیت که هم‌چنان طلب نجات و بخشایش می‌کند گم می‌شود!

دستگاه جادویی خاموش می‌شود. هیچ‌کس حتی سه کلمه از آن‌چه آن دستگاه پخش کرده نفهمیده‌است. ولی مگر نیازی به فهمیدن هست؟ فهمیدن به چه درد می‌خورد؟ کیست که در بند فهمیدن باشد؟در واقع هیچ‌کس را پروای فهمیدن نیست. شما ممکن است کنجکاوی و علاقه به فهمیدن مطلب کسی را از خود نشان بدهید که بخواهد شما را قانع و مجاب کند، لیکن تبلیغات نه در بند مجاب کردن است و نه در پی ثابت کردن چیزی. تبلغات به صورت مسائل بدیهی و مسلم و غیر قابل بحث عرضه می‌شود. مردم بینوا در کوچه، در کشور تبلیغات، خویشتن را هم‌چون ماهی‌هایی احساس می‌کنند که در تور افتاده باشند. دیگر چیز مهمی در بین نیست که کسی بخواهد بفهمید. توری است در آن‌جا گسترده و برای ماهیانی که در تور افتاده‌اند موج و تور واقعیتی است و تنها واقعیتی است که به حساب می آید. و اما این‌که تبلیغات بر حق است یا بر خطا، این مسئله‌ای است که فقط برای روشنفکران بیکاره مطرح است ولی برای «کافون»‌های بینوا مقدم بر هر چیز همان چیزی است که هست و چیز دیگری نیست. برای کسی که از پشت پنجره‌اش نگاه می کند و یک گذرنامه خارجی در جیب دارد ممکن است تبلیغات فقط یک واقعیت صوری و ساختگی و ذهنی باشد، واقعیتی که همه‌ی اعتبار خود را از هیپنوتیزم مقاومت‌ناپذیری بگیرد که بر بیچارگان اعمال می‌شود. اما خود آن بیچارگان که در پشت پنجره نیستند، بلکه توی کوچه هستند. در کوچه، اشیا به نحو دیگری دیده می شوند. وقتی نفر پهلودستی فریاد می‌زند آدم ناچار است فریاد بزند، وقتی پهلو دستی یک دست‌ش را برای سلام‌دادن به شیوه‌ی رومیان بلند می‌کند، برفرض هم برای آن‌که فقط هم‌رنگ جماعت شده‌باشد، آدم ناگزیر هر دو دست‌ش را بلند می‌کند!

…

نان و شراب، اینیاتسیو سیلونه، محمد قاضی

ول‌معطل‌ان

Cynthia — Wed, 05 Oct 2011 11:14:30 +0000

آره! سانسور کردن بده. خود سانسوری بده! بله! سانسور کردن دیگری، دیگری‌ای که این طرف بوده ولی ریخت‌ش با ما فرق داشته بده! سانسور کردن “خودی” (؟) توسط “خودی” (؟) بده! سانسور کردن یه گوشه از بدن کسی که دیگه نیست بده. سانسور کردن یه گوشه از بدن کسی که به خاطر استیصال خودکشی کرده و دیگه نیست بده! سانسور کردن چیزای دیگه‌ای که توی ذهن‌مونه و از عملی کردن‌شون عاجزیم بده! ولی بدتر از اون می‌دونی چیه؟ چماق کردن حواشی یک مرگ برای کوبوندن خود”مون”. فراموش کردن “مرگ” بده! “علت” ش پیشکش! اول برادری‌تون رو ثابت کنید بعد دم از با هم بودن بزنید! ول معطل”ایم”.

مرحبا بر ارتش سایبری! یا “ارتش سایبری جان بخواب که ما بیداریم!”

ابله

Cynthia — Fri, 30 Sep 2011 20:19:50 +0000

- الان که از شدت استیصال مغز و جسم و جانم هنگ کرده، وقت‌هایی که یاد قدیما می‌افتم؛ قدیمایی که با فکری یه وری به اونایی که به کارهاشون نمی‌رسیدن نگاه می‌کردم، از خودم خجالت می‌کشم. باید توی این ورطه می‌افتادم تا این رو هم یاد بگیرم که مشکلات هر کسی براش بزرگترین مشکلات دنیا هستن! این که همیشه نمی‌شه تاپ بود! این که همیشه نمی‌شه برای هر سوالی جواب داشت!

- فقط یک احمق می‌تونه به دوستی‌های مجازی دل ببنده. دوست‌های دنیای واقعی هم گاهی چنان حالت رو می‌گیرن که بیا و ببین. باید تلاش کنم سطح توقعم از آدم‌ها رو پایین بیارم. خودمم جزو آدم‌ها.

- باید یاد بگیرم دل‌بسته‌ی هیچ چیز نشم! از آدم بگیر تا شغل و گل و کتاب و پارک و خیابون!

- جی‌میل مجازی‌م رو حذف کردم. باید برگردم به واقعیت. باید هر چی مجازیه رو پاک کنم. مجاز گاهی آدم رو به اشتباه می‌ندازه. و وای به حال کسی که در مجاز به اشتباه بیفته.من آدم سخت‌گیری نیستم. با خیلی‌ها دوستم و این باعث سوء تفاهم می‌شه. از توضیح دادن دوستی‌هام با افراد مختلفی با نگرش‌های متفاوت، برای هر کدوم‌شون خسته‌م. ای‌میل یاهوم رو هم می‌خوام حذف کنم ولی مرددم! قدیمی‌ترین چیزیه که توی این مجاز دارم. ده سال شاید بیشتر. مجازی آمیخته با واقعیت. پر از خاطره. از زنده بگیر تا مرده. از دوستی‌هایی که هیچ کس فکر نمی‌کرد روزی بر باد برن. دوست‌ها و دوستی‌هایی که ارتباطم با بعضی‌ها شون فقط در حد نگه داشتن آدرس‌شونه. گاهی مرورشون می‌کنم. گاهی …

آرمان (2)

Cynthia — Thu, 29 Sep 2011 17:04:30 +0000

سال‌هاست که این سوالمه!

از اون سالی که بچه بودم و دختر همسایه رو اعدام کردن و خانواده‌ش مجبور شدن توی حیاط خونه‌شون خاک‌ش کنن. از همون سال! که اون یکی همسایه، پسرش توی جنگ شهید شد و باید می‌بودی و می‌دیدی که چی شد!

امروز دوباره یاد سوالم افتادم. امروز که روز دختر بود و یه دختر خودکشی کرد.

هپروت

Cynthia — Sun, 11 Sep 2011 19:42:58 +0000

یکی دو باری اینجا گفته بودم که اگر مطمئن بودم که نازا هستم سالها پیش ازدواج کرده بودم. حالا می گم که دیگه به هیچ عنوان ازدواج نخواهم کرد. اون هم بعد از داستان امشب. شبی که همه ی تصوراتم درباره ی عزیزترین و به خیال خودم خوش بخت ترین خانواده ای که می شناختم به هم ریخت. الان خیلی ناراحتم. به خاطر چندین سال زجری که ف کشیده. ف مهربان و دوست داشتنی شاد. بهترین دوست زندگیم. متاسفم از این همه سال بی خبری و خیالات خام م. متاسفم که فهمیدم به قول خودت هرهر و کرکرت سرپوشی بوده و هست بر غم های زندگی مشترکت. و چه احمق بودم من!

وقتی برگشتیم خونه نشستم و همه ی خانواده هایی که می شناسم رو بررسی کردم. در همه ی اونهایی که من می شناسم اگر جنجال و دعوای همیشگی ای نیست فقط و فقط یک دلیل داره: کوتاه اومدن یکی از همسران. تو بگو در 90 درصد موارد، خانم خونه. کوتاه اومدن شاید تعبیر درست و رسایی نباشه. کوتاه اومدن بد نیست. ولی وقتی دائمی و یک طرفه باشه روح رو می خوره و من آدمی ام که همه ی زندگیم با کوتاه اومدن عجین شده و اونقدر دارم که نیازی به یک خوره جدید نداشته باشم.

می شکنه!

Cynthia — Thu, 08 Sep 2011 19:24:41 +0000

یه بغضی دارم به عمق همه‌ی زندگی احمقانه‌م. نمی‌دونم کیه که بشکنه. ولی وقتی که روز روزش برسه یه کوه می‌خوام که تک و تنها توش فریاد بزنم. یه آب روون می‌خوام که غصه‌هامو براش بگم که ببره. یه آسمون آبی می‌خوام با خورشید طلایی‌ش که اونقدر نگاه‌ش کنم که همه چی یادم بره! هر دلخوری فروخفته‌ای که از هر کسی دارم، هر آرزوی ابلهانه‌ای که بی‌خودی توی مخم جا خوش کرده. چی می‌شد اگه یه پاک‌کن بود برای از یاد بردن. برای پاک کردن تصویرت از ذهن هر کسی که لازم می‌دونستی. یه قلم بود برای از نو نوشتن. نوشتن ایده‌ال‌ها، آرزوها، خطوط قرمز! ترسیم تصویری از خودت توی ذهن دیگران که هم به نفعت بود و هم به آرامش‌ت کمک می‌کرد.

هی کم می‌آرم. توی همه چی. توی جواب دادن به سرزنش‌های کاکتوس که با ‌پیامک‌هاش داد می‌زد که: این تویی که من رو نصیحت می‌کنی؟ توی رد کردن هر راه رفته‌ای که حمیرا امشب پیشنهاد داد یا خواست پیشنهاد بده. هی کم می‌آرم. توی شاد بودن. توی بی‌خیالی. توی زندگی کردن!

خلوت تنگ

Cynthia — Fri, 02 Sep 2011 09:30:37 +0000

سرتاسر اتوبوس را چادر کشیده بودند. مثل خیمه شده بود. از چهارراه که رد شد، چشم همه مردم را گرفت. مانده بودیم این دیگر چه پروژه ای است. مسافر هم زیاد می زد. آمدم با بعدی بروم. شل می رفتم. تند نکردم. هیچ وقت برای اتوبوس نمی دوم. کم کم می رسیدم. حالا وقت داشتم. تکان نمی خورد. انگار دنبال مسافر بود. پنجره نداشت. همه جای اتوبوس را پوشانده بودند. مثل خیمه های نظامی برزنت کشیده بودند. توی اتوبوس اصلا دیده نمی شد. اینطوری داخل تاریک بود احتمالا. خوشم آمد. تجربه جالبی بود. لااقل از آفتاب راحت می شدیم. ابتکار جدیدشان بود. اسمش را می گذاشتم سبک پست مدرن اسلامی وطنی. چادر چرخدار. همین یکی را کم داشتیم. اتوبوس را کامل توی چادر کرده بودند. انگار خیمه متحرک بود. فکر نمی کردم به این آهسته قدم زدن به اتوبوس برسم. رسیدم. ذوق کرده بودم. پریدم بالا. راه افتاد. چادر بسته شد. چراغ نداشت. آدم هم نداشت. بسته شد. چادر تکان می خورد. انگار از بیرون باد می آمد. بسته تر می شد. اصلا فکر نمی کردم به این تنگی باشد. تازه تنگ تر هم می شد. توی شکم نهنگ افتاده بودم. تکان نمی شد خورد. دستم تکان نمی خورد. تقلا می کردم. قفلم کرده بود. فقط گاز می شد گرفت. لپم رفته بود لای دندانم. گاز هم نمی شد گرفت. عجب غلطی کرده بودم!

من KGMN چهار سالمه!

Cynthia — Fri, 12 Aug 2011 12:13:51 +0000

خببببب! بیاید تبریک بگید خببببببب!

)

مانده!

Cynthia — Fri, 12 Aug 2011 12:02:03 +0000

می دانی، دلم می خواهد زندگیم را مانند بسته ای در دست کس دیگری بگذارم و بگویم: بیا برای من دیگر بس است حالا تو فکرش را بکن!

دیر یا زود، آلبادسس پدس، بهمن فرزانه

هر اتفاقی سند صحتشه!

Cynthia — Sat, 30 Jul 2011 09:11:04 +0000

سه روزه که میز آشپزخونه روگذاشته م گوشه ی هال و دفتر دستکم روش پهنه. نشسته ام با انبوهی از مقاله و خرت و پرت. قراره پایان نامه بنویسم. شیر آب آشپزخونه چکه می کنه. اینجا که نشسته ام می تونم به راحتی صورت مامان رو ببینم که توی اطاقمون روی تختش خوابیده. هر چند دقیقه پا می شم چک می کنم که باز صورتش عرق نکرده باشه. دیشب با خودم عهد کرده بودم که از امروز، یعنی شنبه ای که ماه هاست قراره برسه و نمی رسه، صبح زود بهشت باشم تا شب. با خودم عهد کرده بودم دو ماه قید همه چی رو بزنم و این تز کوفتی رو جمعش کنم. ولی الان اینجا نشسته م. صبح که با صدای زنگ ب بیدار شدم حس خوبی نداشتم. هی توی تخت غلت زدم و هی ساعت گوشی رو برای نیم ساعت بعدتر کوک کردم. اونقدر ادامه دادم تا گوشی خاموش شد. باز شارژر ندارم. پسر دایی جان لطف فرموده و شارژری که تازه خریده م رو با خودشون برده اند مشهد. آخر نزدیکای ساعت 8 و نیم پا شدم و سلانه سلانه رفتم کتری گذاشتم برای چایی. یهو مامان رو دیدم که رفت دستشویی. طول کشید. وقتی اومد بیرون به زور و بلا خودش رو رسوند به میز آشپزخونه ی گوشه ی هال. نشست و گفت قندم افتاده. آب قند رو خورد و خوب نشد. بردمش روی تخت. ج بیچاره باز هول کرده بود. باز شربت آوردم و خورد. همه ی تنش خیس خیس عرق بود. این یعنی هیپوگلیسمی دیابتی که مقدمه ی کمای دیابتیه. هزار بار تا به حال اتفاق افتاده براش. ولی این بار حتی چهارمین لیوان شربت هم کاری نکرده بود. هول شده بودم. دست می کشیدم به شونه هاش که خیس آب بود. موهاش تو هم رفته بود. هی می گفت: دیگه شربت نیار! قندم می ره بالا. آخر عصبانی شدم و داد زدم: بخور! وقتی بعد از پنجمین لیوان شربت دیگه سوال هامو جواب نداد یقین کردم که رفته توی کما. آروم زدم روی لپش. گفت: چرا می زنی؟ گفتم: فکر کردم خوابت برده. گفت: نه! اگه بخوابم که می میرم. صداش توی سرم زنگ زد. پیچید و اشکم سرازیر شد. ج بیچاره هراسان رسید با نوار تست قندی که یه ماهه قراره بره از سه راه جمهوری بخره. بعد از 5 تا لیوان شربت تازه 90 شده بود. حالا مامان خوابیده. ج برگشته جمهوری که بقیه ی تراول چکی که به فروشنده داده بوده رو بگیره و من اینجا نشسته م و دیگه غصه ی تز و کوفت و زهر مار رو نمی خورم. گوشیم خاموشه و خاموش می مونه تا باز برگردم به جمعیت خاطری که سالهاست از دست داده امش.